Quidam - Łódź [Łódzkie Centrum Wydarzeń], 14 X 2026 [galeria zdjęć]

Swoje 35-lecie zespół Quidam celebruje bardzo godnie - ukazały się oficjalne bootlegi z archiwalnymi koncertami, grupa nagrała także garść starszych kompozycji w zupełnie nowych wersjach, pojechała także w krótką trasę w poszerzonym składzie. Na scenie obok muzyków, którzy w zeszłym roku po 11 latach reaktywowali formację, pojawia się Emilia Nazaruk - wokalistka znana z pierwszych kilku płyt Quidam, która odeszła z zespołu w 2003 roku - a także Colin Bass, bardzo lubiany u nas muzyk zespołu Camel, którego z grupą Quidam łączy długa historia.

Ino-Rock Festival - 29 VIII 2026 [galeria zdjęć]

Kolejna edycja Ino-Rock Festival za nami. Pierwszy raz od roku wyjąłem aparat z plecaka. No dobrze, jeżdżę z nim na wycieczki, ale jeśli chodzi o koncerty, od zeszłorocznego Ino-Rocka nie miałem okazji działać. Miło było do fosy wrócić, choć coraz mniej osób tam rozpoznaję. Skład festiwalowy jak zwykle międzynarodowy. Na początek dwa klimatyczne występy polskich formacji - młodzieży z Sad Smiles i dużo bardziej doświadczonej ekipy Hedone - następnie Francuzi z Kwoon, dla wielu najlepszy występ tej edycji, okraszony dodatkowo pojawieniem się na scenie dzieci muzyków zespołu. A potem już brytyjsko-portugalski spadkobierca Anathemy, czyli Weather Systems, oraz Midge Ure - być może największe nazwisko, jakie pojawiło się kiedykolwiek na ino-rockowej scenie. Ta edycja zapewniła zatem słuchaczom zarówno elementy progrockowe, jak i trochę elektroniki i grania syntezatorowego, naleciałości punkrockowych, ale też nieco popowych przebojów z lat 80.

Flea - Honora [2026]

Fanom Red Hot Chili Peppers pisać tego nie trzeba, ale zakładam, że jednak nie wszyscy na świecie znają na wylot historię tego zespołu oraz życiorysy jego członków. Napiszę zatem: Flea to nie tylko szalony basista wyginający się na scenie często w stroju mocno niekompletnym, sprawiający wrażenie, jakby właśnie pierwszy raz wypuszczono go z domu do ludzi, zakochany w funk-rockowym szaleństwie. Flea to także człowiek, który potrzebuje bliskiego kontaktu z naturą, trębacz i fan jazzu. Można odnieść wrażenie, że to dwie zupełnie różne osoby zamknięte w jednym, niespecjalnie wielkim ciele. A jednak jakoś się tam mieszczą. To drugie oblicze australijskiego basisty było do tej pory mocno w cieniu pierwszego, ale w końcu przedarło się na powierzchnię, a efektem tych wysiłków jest wydany w tym roku pierwszy solowy album muzyka – Honora.

Onségen Ensemble - A Tale [2026]

Niełatwo w obecnych czasach wyłowić na rynku wydawnictw muzycznych prawdziwą perełkę. Z jednej strony komercyjne media zupełnie tego nie ułatwiają, rzucając w nas zazwyczaj chłamem, z drugiej zaś strony internet ułatwił nam dostęp do wszystkiego, przez co bez trudu możemy słuchać kilkuset nowych płyt rocznie, a i tak zaledwie nadgryziemy temat w interesującym nas gatunku. Słuchamy masy nowych rzeczy, często bardzo dobrych, ale i tak nie ma szans, by nie przegapić czegoś naprawdę znakomitego. Bywa nawet i tak, że trafi się na taki wyjątkowy zespół, ale brak czasu, by naprawdę skupić się na jego muzyce, i to wszystko gdzieś umyka. Tym bardziej cenię sobie to, że kiedyś jednak moje oko i ucho zatrzymało się na dłużej na płycie fińskiego muzycznego kolektywu Onségen Ensemble, bo po latach mogę z pełnym przekonaniem stwierdzić, że to jeden z moich ulubionych zespołów XXI wieku. Nowa płyta jest tego znakomitym potwierdzeniem.

The Claypool Lennon Delirium - The Great Parrot-Ox and the Golden Egg of Empathy [2026]

Aż siedem lat Les Claypool i Sean Lennon kazali czekać swoim fanom na swój nowy, trzeci album studyjny. Czekanie było tym większą udręką, że płyta druga, South of Reality, jest absolutnie kapitalna i wygrała w moim rankingu ulubionych płyt 2019 roku. Oczywiście jest całe mnóstwo zespołów, które umilały mi muzycznie życie w międzyczasie, więc na niedobór świetnej muzyki narzekać nie mogłem, ale The Claypool Lennon Delirium to jeden z tych wyjątkowych zespołów ostatnich lat, a w dodatku nowy album był pierwszym, na który tak naprawdę czekałem, bo choć płytę South of Reality poznałem w zasadzie w momencie, kiedy się ukazała, poprzednich dokonań formacji (płyty i EP-ki) wcześniej nie znałem i dopiero po tym, jak okazało się, że album numer dwa to mistrzostwo świata i okolic, nadrabiałem zaległości. Tym razem oczekiwania z mojej strony musiały być siłą rzeczy naprawdę spore, ale już wydane przed całością single uspokoiły mnie, że żadnej wpadki nie będzie.

Gjenferd - Black Smoke Rising [2026]

Choć formacja Gjenferd zadebiutowała niespełna dwa lata temu, nie mamy tu do czynienia z początkującymi muzykami. Panowie – jak to często w Skandynawii bywa – pojawiali się już w przeszłości (a nawet i obecnie) w składach różnych formacji, a najbardziej znaną fanom klimatów retro jest pewnie Kryptograf. Debiut Norwegów pod szyldem Gjenferd trochę mi umknął, gdy płyta się ukazała. Poznałem ją dopiero z rok po premierze, więc i nie było szans, by trafiła na bloga, ale wiedziałem już, że należy mieć na nich oko i ucho, więc premiera albumu drugiego nie jest już dla mnie zaskoczeniem. Black Smoke Rising to niemal 42 minuty kapitalnego grania w klimatach retro podzielonego na dziesięć numerów (a właściwie to osiem + dwa przerywniki).

Jay Buchanan - Weapons of Beauty [2026]

Gdy w okolicach 2009 roku Jay Buchanan łączył siły z muzykami grupy The Black Summer Crush, tworząc zespół Rival Sons, miał plan jednoczesnego kontynuowania kariery solowej, w której – w przeciwieństwie do zespołu – skłaniał się raczej ku muzyce spokojniejszej, w klimatach, na które za oceanem wymyślono określenie Americana. Kolejne lata zweryfikowały te plany, bo zespół odniósł tak wielki sukces, że na nagrania „na boku” zwyczajnie nie było najczęściej czasu. Ten znalazł się teraz, mniej więcej 20 lat po ostatnich własnych dokonaniach Jaya. Płyta Weapons of Beauty przypomina o jego muzycznych korzeniach.

Bizon's Best of 2025 - płytowe podsumowanie roku

Blog w zasadzie w minionym roku budził się z rzadka, ale jakieś podsumowanie wypadałoby wrzucić. Wyszło naprawdę sporo płyt fajnych, takich, do których wracałem przynajmniej po kilka razy, natomiast brakowało mi albumów, które zmiotłyby mnie całkowicie i zostawiły resztę stawki w tyle. Stąd wybór ulubionych wydawnictw był mocno utrudniony i ostatecznie chyba po raz drugi nie byłem w stanie wskazać na jeden krążek. Poniżej czołowa dziesiątka w ustalonej w bólach kolejności oraz druga dziesiątka już alfabetycznie. I jeszcze trochę innych interesujących tytułów na koniec, choć do tej listy coś ciągle jeszcze dodaję, przecież odsłuch płyt z 2025 roku tak szybko się nie skończy.