poniedziałek, 4 czerwca 2018

Camel - Zabrza [Dom Muzyki i Tańca], 3 VI 2018 [relacja / galeria zdjęć]

Nie jestem wielkim fanem zespołu Camel. Piszę o tym już w pierwszym zdaniu, żebyście mogli spojrzeć na ten tekst z odpowiedniej perspektywy. Bardzo lubię, momentami wręcz uwielbiam pierwsze cztery płyty tej formacji, ale reszta (z nielicznymi wyjątkami w rodzaju utworu tytułowego z płyty Stationary Traveller) nigdy nie robiła na mnie wielkiego wrażenia. To Camel, Mirage, The Snow Goose i Moonmadness są tymi wydawnictwami, które chciałem mieć na swojej półce. Nie jestem zatem "wyznawcą" wielbłądziej religii i nie użyję w opisie całości tego zabrzańskiego koncertu słów takich jak "niepowtarzalny", "genialny" czy "najlepszy". Ale odebrałem go pozytywnie i to wam chyba musi w kwestii substytutu zachwytów wystarczyć.

Choć pierwszą część występu stanowiło wykonanie w całości krążka Moonmadness - a zatem jednego z tych moich "naj" - miałem długi czas problem, żeby "wkręcić" się w akcję. Choć to akurat być może kwestia tego, że pierwsze trzy utwory jednak głównie biegałem po sali z aparatem, a wtedy mniej zwraca się uwagę na dźwięki płynące ze sceny. Jednak pod koniec, gdy zagrali fantastyczne Lunar Sea, było już bardzo dobrze. Po przerwie mieliśmy małą podróż po dyskografii grupy, choć raczej po płytach z końcówki lat 70. oraz z kolejnych dekad. A że w dużej mierze - jak już wspominałem - nie są to przesadnie cenione przeze mnie wydawnictwa, to i z moim odbiorem bywało raz lepiej, raz gorzej. Lepiej zdecydowanie w Rajaz - być może najlepszym momencie koncertu. Na tej trasie grupa prezentuje porywającą wersję, w której długie, kilkuminutowe solo gitarowe zastępuje solówka na saksofonie grana przez Pete'a Jonesa. Jones był zresztą niewątpliwie, obok lidera formacji Andy'ego Latimera, gwiazdą wieczoru. Klawisze klawiszami, ale saksofon w grupie Camel sprawdza się znakomicie, a do tego Jones kapitalnie śpiewa. Na pewno wniósł mnóstwo ożywienia w koncertowe wykonania utworów grupy, odkąd jeździ z nią w trasy. Ale wracając do muzyki - o klasykę pierwszego składu formacja zahaczyła jeszcze tylko raz - porywająco wykonując na bis kilkunastominutowe Lady Fantasy. I właśnie Lunar Sea, Rajaz i Lady Fantasy były według mnie trzema momentami kulminacyjnymi koncertu, wartymi tego, żeby jechać do Zabrza, nawet jeśli część pozostałych numerów w secie niespecjalnie mi podeszła (wybaczcie, ale takie Long Goodbyes wywołuje u mnie wysypkę).

Andy Latimer, mimo kolejnych problemów zdrowotnych, wciąż jest muzycznie w formie, ma przy boku kapitalnego wokalistę i multiinstrumentalistę, a do tego sprawdzoną od lat sekcję rytmiczną, która trzyma wszystko w ryzach. Warto zobaczyć Camel na żywo, póki jeszcze chce im się jeździć w trasy, nawet jeśli setlista jest mocno nierówna.














































Wszystkie zdjęcia są mojego autorstwa i mam do nich wyłączne prawa. Linkowanie do tej podstrony mile widziane. Daj znać, jeśli chcesz je jakkolwiek wykorzystać. / All photos were taken by me and I own all rights to those photos. Feel free to link to this page. Write to me if you want to use them for any purpose.




--
Zapraszam na prowadzoną przeze mnie audycję Lepszy Punkt Słyszenia w radiu Rock Serwis FM w każdy piątek o 21
http://rockserwis.fm - tu można mnie słuchać
http://facebook.com/lepszypunktslyszenia - a tu porozmawiać ze mną w trakcie audycji
Zapraszam też na współprowadzoną przeze mnie audycję Nie Dla Singli w każdą sobotę o 20
http://zak.lodz.pl - tu można nas słuchać
http://facebook.com/niedlasingli - a tu z nami porozmawiać w trakcie audycji

31 komentarzy:

  1. Long Goodbyes wywołuje wysypkę ?! Głuchy Pan jest ??

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Czy wysypka jest oznaką głuchoty ?

      Usuń
    2. Nie mnie oceniać. Mam tylko nadzieję, że ta wysypka minęła szanownemu autorowi wraz z ostatnimi taktami utworu o którym mowa.

      Usuń
    3. Long Goodbyes to brzmi jak odrzut z płyty Maryli Rodowicz

      Usuń
    4. Maryla Rodowicz to mogłaby co najwyżej sprzątać w tourbusie Camel.

      Usuń
    5. Może Ci co wyżej krytykują utwór "Long Goodbyes" niech uswiadomiom sobie, że tej utwór od kilku lat jak Camel zaczął go wykonywać na koncertach ma znaczenie szczególne i symboliczne! A mianowicie jest dedykowany zmarłemu w 2015 roku na nowotwór byłemu członkowi grupy Gay'owi LeBlanc! Ps. Bardzo cenie blog autora, ale tą prymitywną krytyką tego utworu i brakiem tej wiedzy trochę sobie strzelił w kolano...

      Usuń
    6. ale co ma dedykowanie kompozycji komuś od kilku lat do jej wartości muzycznej? i dlaczego wciąż część osób nie potrafi zaakceptować, że ktoś może nie lubić jakiegoś utworu i nie uważać go za arcydzieło? zachowujecie się jakby to jakaś osobista zniewaga była, bo ośmieliłem się napisac, że nie lubie utworu, który wy lubicie. do wszystkiego tak w życiu podchodzicie? serio?

      Usuń
    7. Jak juz coś tu Guy LeBlanc a nie Gay, panie znawco. Nie zmienia to faktu, że ten utwór to straszny pazdzierz

      Usuń
  2. Kolejna świetna, rzeczowa relacja bez bicia czołem o glebę jak to u nas typowe. Brawo!

    OdpowiedzUsuń
  3. dokładnie tak było, tyle w temacie

    OdpowiedzUsuń
  4. Izabella Godzisz4 czerwca 2018 18:40

    Każdy ma prawo wyrazić swoją opinię, podobnie, jak każdy ma prawo się z taką opinią nie zgodzić, szkoda tylko,że tak niewielu potrafi to zrozumieć, trochę szacunku i dystansu, Szanowni Państwo

    OdpowiedzUsuń
  5. Przykre było czytać Twoją relację. Miałem Cię za gościa z głową otwartą na muzykę, ale według mnie skupiłeś się wyłącznie na dźwiękach. Od razu uprzedzam, że nie jestem wychowankiem Trójki, która spuszczała się nad każdym albumem Camel. Poznawałem ten zespół na własną rękę (wszak jestem tylko 27-letnim dzieciakiem) i z ręką na sercu mogę powiedzieć (ee... napisać), że pomijając Mirage, Snow Goose i Moonmadness, najlepsze albumy Camel ukazały się w późniejszym okresie. Mam na myśli Stationary Traveller, Nude i Harbour of Tears. Nie chcę krytykować, czy naskakiwać jak anonimowy poprzednik, bo nie o to mi chodzi. Zabolało mnie, że tak krytycznie odniosłeś się np. do Long Goodbyes, które moim zdaniem jest przepiękną balladą, podsumowującą historię kochanków, których podzielił mur berliński. Nie chcę Cię zmuszać, ale proszę, przesłuchaj bardzo uważnie te trzy albumy które wymieniłem, skupiając się na historiach w słowach. Ja od nich nigdy nie wymagałem przebojowości (to śmieszne, bo ten prog rock prezentowany na pierwszych albumach Camel był przebojowy... melodie piękne i nie zaprzeczę temu), ale pięknie opowiedzianej historii i Latimer zawsze miał do tego dryg i odpowiednią wrażliwość. I co mnie również zaskoczyło... Spodobał Ci się Rajaz... Moim zdaniem, to najgorsza płyta zaraz po The Single Factor. Tyle ode mnie i proszę, nie odbieraj tego jako atak, bo za bardzo Cię szanuję i lubię by szczeniacko atakować. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Drogi Karolu,
      Piszę w odpowiedzi na Twój wpis, ale słowa kieruję nie tylko do Ciebie.
      Sporo niekonsekwencji i chaosu wdarło się do Twego wpisu, co świadczy o niemałym zaangażowaniu 
      „Przykre było czytać Twoją relację” – Bizon położył na wstępie nawet przesadnie dużo poduszek, by zamortyzować przewidywane niezadowolenie zaangażowanych fanów, no i okazuje się, że i tak za mało… Tego, jak się okazuje, też nie uniknął: „Miałem Cię za gościa z głową otwartą na muzykę, ale według mnie skupiłeś się wyłącznie na dźwiękach” – tak tylko dla formalności: muzyka składa się z dźwięków, zatem skupiony na dźwiękach Bizon to Bizon skupiony na muzyce – czemu Ty akurat zaprzeczasz… O otwartej czy zamkniętej głowie pogadamy może innym razem, ważniejsze są sprawy.
      Tolerancja – to słowo w ramach rehabilitacji powinieneś Karolu napisać 200 razy. A potem przeczytać definicję słownikową z jakiegoś wydanego drukiem przez PWN – broń Cię panie Boże posłużyć się jakąś Wikipedią…
      Po tych kuksańcach piszesz: „i proszę, nie odbieraj tego jako atak, bo za bardzo Cię szanuję i lubię by szczeniacko atakować. :)”
      Był Bizon gościem z otwartą głową, ale przez otwór w głowie zrobili mu lobotomię i zakuli łeb, czyli otwartej głowy już nie ma, ale cóż to może mieć wspólnego z szacunkiem i lubieniem…?
      Słuchajcie, co lubicie, a pamiętajcie, że Wasz gust nie zawsze się pokrywa z gustem innego słuchacza. Bizon ma takie samo prawo lubić czy nie, cenić czy nie – tak jak Wy!
      Howgh.

      Usuń
  6. Koncert w Zabrzu, to mój pierwszy Camelowy i nie mam porównania, więc będę odrobinę bezkrytyczna. Z pewnością był to wieczór na który warto było wydać pieniądze i poświęcić czas. Wspaniałe wrażenia, jak najbardziej subiektywne. I tak! :) dla mnie był genialny, ale oczywiście bez zadęcia. Nawet się uśmiechnęłam czytając reckę, bo mniej więcej takiej właśnie się spodziewałam i jakoś wcale nie budzi we mnie żadnych kontrowersji. Jest normalna i Bizonowa. Ot i tyle w temacie lubienia czy nielubienia tego czy owego ;) A rzeczowo to zdecydowanie lepiej wypada Rajaz w nowej aranżacji, jest niesamowicie odświeżony, nazwę go "lotnym" jak piaski pustyni i niosącym mnóstwo emocji. Wielbłądy na scenie chapeau bas, klasa sama w sobie i świetne widowisko. Chciałabym tak w ich wieku sobie "statecznie" poczynać i chcieć, tak jak im się chce :) Co do Long Goodbyes czasami też miewam wysypkę i swędzi mnie odsłuch, wszystko w zależności od okoliczności. Tym razem jej nie miałam, ale kto wie? może wylezie następnym razem? ;)

    OdpowiedzUsuń
  7. I tak co człowiek to opinia. Zgadzam się z Bizonem , że Long Goodbyes trochę za banalne jest, ale też i podzielam opinie Karola w sprawie płyt Camela z późniejszego okresu. Do mnie też trafiają bardziej niż te wcześniejsze, no i ten szum morza ......

    OdpowiedzUsuń
  8. Aż z ciekawości posłuchałem tego "Long Goodbye" i o ile pierwsza minuta jest całkiem urocza, tak później robi się tak kiczowato, że dostałem nie tyle wysypki, co mdłości.

    Podobnie, jak u Bizona, dla mnie liczą się tylko pierwsze cztery albumy Camel. Próbki z późniejszych skutecznie zniechęciły mnie do ich poznania. Przy czym te pierwsze raczej doceniam, niż się nimi zachwycam. Dla mnie zdecydowanie najsłabszy zespół z tzw. "wielkiej dziewiątki" klasycznego rocka progresywnego. W sumie był to pierwszy zespół neo-progowy. Gdy Wielbłąd debiutował, wszystko w rocku progresywnym było już wymyślone. Nie wniósł niczego nowego, tylko powielał patenty innych kapel w bardzo bezpieczny i ugrzeczniony sposób.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo mnie zaciekawiło pojęcie "wielkiej dziewiątki" Czy można poznać je bliżej? Kto jest autorem tego określenia i kogo zaliczył do owej dziewiątki?
      Pierwszy raz spotykam się z tym pojęciem, a rockiem progresywnym interesuję się już dosyć długo...

      Usuń
    2. Ale pewnie zetknąłeś się z pojęciem "wielkiej szóstki", w skład której wchodzą: Pink Floyd, King Crimson, Yes, Genesis, ELP i Jethro Tull. Na pewnym polskim forum dorzucono do nich Gentle Giant i Van der Graaf Generator, które dziś są już nieco zapomniane, ale pod względem muzycznym dorównują (lub nawet przewyższają) powyższą szóstkę, a także Camel, który dorównuje jej pod względem popularności. Jest to o tyle zasadne, że bez znajomości któregokolwiek z tych dziewięciu zespołów nie można się uważać za znawcę głównonurtowego rocka progresywnego.

      Usuń
    3. Dziękuję. Z pojęciem wielkiej szóstki tez się nie spotkałem... To ciekawe, co piszesz. Odnoszę wrażenie, że to próba ustanowienia kanonu wg konkretnego gustu, co zrozumiałe było za komuny, gdzie dostęp do muzyki był ograniczony. Dziś nie do utrzymania.
      Wielkich zespołów progresywnych było więcej w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, o czym dowiedzieć się mogliśmy dzięki źródłom po upadku komuny. Nie polemizuję z pojęciami szósiki czy dziewiątki, ale ja na przykład wstawiłbym choćby Procol Harum w miejsce - znakomitego swoją drogą - Jethro Tull, które bliższe było folkowi i bluesowi, choć elementy progresji tam też były, ale nie dominujące. To tylko tak jako ciekawostkę, bo temat to obszerny.

      Usuń
    4. A mnie wydaje się to całkiem obiektywne i nikt przecież nie twierdzi, że właśnie te dziewięć zespołów jest najlepsze, tylko najbardziej wpływowe i oryginalne. Procol Harum oczywiście także taki jest, ale wraz z The Moody Blues uznawany jest przez znawców za "proto-prog", bo jeszcze nie był to w pełni rozwinięty rock progresywny.

      A Jethro Tull de facto nagrał tylko dwa strite-progresywne albumy, z których pierwszy w zamyśle muzyków miał być parodią rocka progresywnego (Ian Anderson złościł się, że po nagraniu "My God" zaczęto zaliczać zespół do tego nurtu, stąd stworzenie "Thick as a Brick"). Jednak dzięki JT wiele późniejszych zespołów progresywnych i neo-progowych zaczęło wplatać elementy folkowe, więc ich obecność w "szóstce"/"dziewiątce" jest w pełni uzasadniona.

      Usuń
  9. No i tak wymieniając te szóstki czy dziewiątki pominięto Kansas i Rush. To tak jakby powiedzieć , że można sobie poradzić bez jednego palca. Można, pod warunkiem że nie jest to kciuk. A SBB to co? Ja tam sobie swojego Świata Muzycznego bez Cięcia czy Memento, albo Walking nie wyobrażam. Pozdrawiam i proponuję kierować się swoimi gustami , a nie Prawdami Objawionymi z pewnego forum.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Osobiste preferencje nie mają tu nic do rzeczy. To są po prostu zespoły, który miały największy wpływ na rozwój nurtu. Natomiast te, które Ty wymieniłeś, to już druga lub trzecia fala naśladowców. Niemająca już praktycznie nic wspólnego z faktyczną progresywnością (w znaczeniu poszerzania granic rocka), a jedynie wykorzystująca pewne patenty wprowadzone przez swoich poprzedników.

      Usuń
  10. Rush to druga lub trzecia fala ? No to ja wysiadam z takiej dyskusji. Myślę , że tę listę ułożył zadufany w sobie Angol albo Europejczyk. Jeżeli Hemispheres z La Villa Strangiato są gorsze niż takie A Jethro Tull ( który to zespół uwielbiam ) to szkoda gadać.

    OdpowiedzUsuń
  11. Mylisz pojęcie "fali" z "ligą". To w żaden sposób nie odnosi się do jakości, tylko do pierwszeństwa. Wszystkie zespoły z "dziewiątki" (z wyjątkiem Camel) debiutowały w latach 1967-70, a Rush dopiero w 1974 roku, więc była to już kolejna fala.

    OdpowiedzUsuń
  12. Rush powstał w 1968 i wprowadził do muzyki elementy , które kopiują dzisiaj zespoły w stylu Dream Theater , czyli dla mnie jednak byli prekursorem.... brzmienia, zupełnie innego niż cała szóstko-dziewiątka. W tym zakresie byli pierwszą falą i 2-3 lata różnicy tego nie zmienią. Za to do Rock and Roll Hall of Fame Rush zostało wcześniej przyjęte niż Yes . To co z tą falą , odbita czy cóś ? Kansas powstał w 1970. Idąc tym tropem trzeba by powiedzieć , że Messner wielkim himalaistą był, a Kukuczka to już nie bo wtórny , bo to druga fala. W tym wypadku było akurat odwrotnie. Poza tym pisząc o GG czy VDGG sam dokonujesz klasyfikacji pisząc , że Ci to lepsi byli , a tamci gorsi. Wprowadzasz zatem klasyfikację ,, ligi,, , a nie ,, fali,, Dla mnie każdy z tych zespołów był inny, ale żaden gorszy. Poza tym w muzyce nie ma pojęcia , że ktoś jest lepszy, a ktoś gorszy. Ja np. wolę Moraza niż Wakemana co dla niektórych jest zbrodnią , ale co komu do tego? Wszelkie porównania , klasyfikacje, berła pierwszeństwa w MUZYCE uważam za bezcelowe ( delikatnie mówiąc, bo chciałbym użyć bardziej dosadnych słów ). Mierzyć to można długość skoku w dal. Emocji jakie wywołuje muzyka nie da się mierzyć. I jak ktoś mówi , że Marillion to tylko z Fishem, a Genesis z Gabrielem to niech spada na drzewo.
    P.S. Co ma zrobić taki Roine Stolt ? Mieć pretensje do Boga , że się urodził 13 lat po Watersie ? W tsunami druga fala jest akurat mocniejsza niż pierwsza . Pozdrawiam :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie ma znaczenia kiedy dany zespół powstał, a kiedy i co opublikował. Rush pierwszy album wydał w 1974 roku i nic nim do muzyki nie wniósł - to był zwyczajny hard/blues rock w stylu Led Zeppelin lub Cream. Na kolejnych albumach muzycy zaczęli mieszać hard rock z pewnymi elementami rocka progresywnego, ale nie było to nic specjalnie nowatorskiego. Hard rock z nietypowym rytmem? Był wcześniej u Gentle Giant. Suity złożone z kilku oddzielnych kompozycji? Były u King Crimson, VdGG, Yes, Genesis, ELP, Jethro Tull... Wykorzystanie melotronu? Też było u większości wyżej wspomnianych grup. Może na "Hemispheres" jest więcej proga, niż hard rocka, ale jednak na ogół bliżej im było do tego drugiego. Ich brzmienie było po prostu hardrockowe, więc nie byli jego prekursorami. Przynajmniej do czasu "Moving Pictures", bo potem nie był to ani prog, ani hard rock.

      Inspirowanie zespołów w stylu Dream Theater to akurat nie jest powód do dumy. Tego typu granie całkowicie wypaczyło rozumienie rocka progresywnego, w którym bynajmniej nie chodzi o granie jak najdłuższych utworów, przepełnionych pustymi popisami technicznymi.

      Argument z Rock and Roll Hall of Fame w ogóle nie odnosi się do muzyki. Przecież kolejność przyjmowania tam nie ma nic wspólnego z tym, jak ważną rolę poszczególni wykonawcy odegrali, tylko z osobistymi preferencjami osób decydujących o tym, kogo przyjąć. Deep Purple zostało przyjęte później, niż Green Day - serio uważasz, że ta instytucja jest jakimkolwiek wyznacznikiem jakości/ważności?

      O Gentle Giant i VdGG pisałem dużo wcześniej, skrótowo wyjaśniając dlaczego są w "dziewiątce". Zupełnie obiektywnie można ocenić, że muzycy tych grup są lepszymi instrumentalistami od części pozostałych i były to nie mniej wpływowe zespoły. Oba wniosły bardzo dużo nowych elementów do rocka progresywnego.

      To, że ktoś był później, bo się później urodził, nie jest argumentem przemawiającym na jego korzyść, a wręcz przeciwnie. Przecież też mógłby zostać prekursorem czegoś nowego, ale wybrał łatwiejszą drogę - powielanie czyiś pomysłów.

      A skoro się tak upierasz do sprowadzenia dyskusji do opinii, a nie faktów, to osobiście wolę Rush od niektórych zespołów z "wielkiej dziewiątki". Ale to nie zmienia faktu, że są epigonami, a nie jednymi z wielkich prekursorów.

      Usuń
  13. Ooooo...
    A ja wyżej się wpisałem nie czytając tej wymiany :-)
    Ale nie szkodzi, to niczego nie zmienia :-)

    OdpowiedzUsuń
  14. Mój argument o Rock and Roll Hall of Fame był właśnie dowodem nie wprost. Z jednej strony oburzasz się na to gremium , a z drugiej strony przyjmujesz bezkrytycznie od kogoś definicję Wielkiej Szóstki. Po prostu wkurzają mnie wszelkie klasyfikacje i regułki w sztuce. Zbierają się Wszystkowiedzący i mówią innym kto należy do Szóstki , a kto już nie. Kto to zdefiniował i czym to zmierzył ? Aaa, krytycy!! No tych to lubię najbardziej tuż za politykami. ELP był nowatorski , a Kansas już nie ? Wystarczy przypomnieć fakt jak wszyscy wieszali psy na ELP, że Emerson to tandeciarz, a dzisiaj jak zmarł to nagle wszyscy się poznali na Jego geniuszu. Pewnie te opinie głosili Ci sami ludzie. Co do czerpania pomysłów muzycznych od innych to ELP akurat powinien być piątą falą bo same Obrazki z Wystawy to przecież cover. The Nice też zrzynali aż miło. Jethro zaistnieło dla szerszej publiczności dzięki Bachowi, podobnie jak Procol Harum z Bielszym Odcieniem Bieli. I tu płynnie przechodzę do Stolta i jemu podobnych. Nie jestem odosobniony w stwierdzeniu , że współczesna muzyka to w większości g... Nie uważam jednak , że kompozytorzy nagle zgłupieli. Uważam po prostu , że ilość riffów , pomysłów, brzmień, melodii wpadających w ucho jest skończona i wszelkie próby poszukiwania czegoś na siłę prowadzą tylko do parodii. Jeżeli Stolt miał odkryć nowe brzmienie w stylu disco polo to już wolę , żeby rozwijał ( dla Ciebie powielał) dawne pomysły poprzedników. Nie wolno mylić kopiowania z inspiracją, a to robią wszyscy krytycy neo prog rocka. Poza tym ze wszystkich sobie współczesnych Anderson wybrał właśnie Roinego Stolta do wydania jednej z najpiękniejszych płyt w swojej dyskografii.
    Pisanie o DT jako o kiepskim zespole jest na takim samym poziomie ( w modzie ) jak mówienie w Niemczech , że każdy Polak to złodziej samochodów. Przecież to takie słabe jest.

    OdpowiedzUsuń
  15. Nie przyjmuję niczego bezkrytycznie. Poznałem twórczość wszystkich rockowych zespołów, które były w tamtym czasie ważne i popularne, a także sporo zespołów, o których wtedy mało kto słyszał, ale dziś można się z ich dokonaniami zapoznać dzięki internetowi. I moje własne obserwacje potwierdzają, że w muzyce właśnie tych dziewięciu zespołów jest zawarte wszystko, co w progu istotne i podane jest w najczystszej formie, bo to te zespoły były prekursorami tych elementów lub po prostu doprowadziły je do perfekcji. Może gdybyś nie kierował się wyłącznie emocjami i subiektywnymi preferencjami też byś to dostrzegł.

    Piszesz, że ELP jest piątą falą, bo nagrali "cover" Musorgskiego. Ale czego piątą falą? Muzyki klasycznej? Rozmawiamy o rocku progresywnym i w jego kontekście była to wciąż pierwsza fala zespołów łączących rock z muzyką klasyczną. Wcześniej próbowali tego inni, ale dopiero ELP zrobił to w sposób tak dojrzały. I to właśnie jego wpływ (ale też Yes, Genesis i trochę VdGG), a nie The Nice czy The Moody Blues, słychać np. u włoskich zespołów symphonic-progowych. Owszem, ELP bywało strasznie kiczowate, ale tego, że był ważnym i wpływowym zespołem nie można mu odmówić.

    Z kolei Kansas z progresywnością (nowatorstwem) nie ma nic wspólnego. To tylko ogniskowe piosenki zagrane z wielkim rozmachem, przez co wydają się bardziej ambitne. No chyba, że potrafisz wskazać jakiś element wniesiony przez ten zespół do muzyki rockowej?

    Dream Theater to szczątkowe utwory będące tylko pretekstem do prezentowania solowych popisów. Muzyka grana przez muzyków dla innych muzyków, którzy będą się ekscytować tymi wszystkimi karkołomnymi łamańcami. Dla zwykłego słuchacza nie ma w tym nic interesującego, ale część z nich dała sobie wmówić, że to wielki zespół jest.

    Jeszcze coś tam pisałeś o myleniu inspiracji z kopiowaniem. Otóż to. Inspiracja polega na twórczym przetwarzaniu wpływów. Np. gdy Miles Davis zainspirował się Jimim Hendrixem, nie porzucił jazzu na rzecz rocka, tylko połączył te dwa gatunki w zupełnie nowy sposób, tworząc muzykę niepodobną do niczego innego. Natomiast neo-progowcy nie czerpią ze swoich inspiracji w twórczy sposób, tylko kopiują pewne elementy ich stylów, tworząc właściwie to samo, tylko bardziej schematycznie.

    OdpowiedzUsuń
  16. Cytaty: 1 Poznałem twórczość WSZYSTKICH rockowych zespołów...(geniusz normalnie )
    2. Moje własne obserwacje potwierdzają ...( śmiać się czy płakać nad takim zdaniem )
    3. Kansas - ogniskowe piosenki... ( Hej Sokoły,na której płycie Kansas to znalazłeś ? )
    4. Dream Theater - to szczątkowe utwory... dla zwykłego słuchacza nie ma w tym nic interesującego ( skąd to k...a wiesz? )
    5. neo-progowcy nie czerpią ze swoich inspiracji w twórczy sposób ( takie Brave na przykład , żałość ogarnia )
    itp.itd


    Zawsze zastanawiam się skąd się w ludziach bierze tyle bezkrytycznego samouwielbienia. Skąd odwaga do pisania takich bzdur w obliczu własnej marności. Megalomania jak widzę nie zna granic. Nie wyjeżdżaj mi tu , że mam osobiste wycieczki bo przecież cały czas perorujesz jakbyś wszystkie rozumy pozjadał. Na prawo i lewo wydajesz opinie kto dobry, a kto zły, pełno teraz takich . Teraz to Walsh, Petrucci, Rothery, Morse, Wilson i inne miernoty w obliczu tej krytyki jutro zatrudnią się w ubojni. Wilson schematyczny....Człowieku zawiesił Porców bo koledzy nie chcieli łączyć prog rocka z jazzem. Zapewne jednak zaraz usłyszę jaki to nieudacznik na ostatniej płycie z Detonation na czele, bo przecież wszystko w jazz rocku już było.

    Ogniskowe piosenki...Follow me.. Owner ...bla , bla, bla

    I żeby była jasność,uwielbiam starego prog rocka, i z pamięci mogę wymienić tytuły wszystkich płyt z Klasyków. Częściej słucham jednak nowości ,bo wciąż nie mogę wyjść z podziwu skąd współcześni mają w sobie tyle siły i geniuszu , żeby pisać wciąż nowe utwory, będąc posądzanymi o wtórność i brak polotu. Taki Mariusz Duda kim jest według Ciebie? Geniuszem czy Miernotą ? Czytając Twoje mądrości raczej się domyślam. Moja przewaga polega jednak na tym , że ja mam bilet na CTTE i zobaczę Riverside grających obok Hacketta bez żadnych kompleksów, a Ty możesz oglądać już tylko upadek Collinsa. Amen.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ewidentnie jesteś przekonany, że słuchając neo-proga dotarłeś do muzycznego absolutu i nie chcesz wyjść ze swojej strefy komfortu. Szkoda czasu na taką dyskusję, pasuję.

      Usuń