czwartek, 25 sierpnia 2016

Blues Pills [support: RusT] - Katowice [MegaClub], 24 VIII 2016 [galeria zdjęć]


Nie wiem ilu jest fanów dobrego rockowego grania w GOP-ie, ale domyślam się, że przynajmniej kilkanaście tysięcy. Czemu zatem MegaClub podczas koncertu tak dobrego zespołu jak Blues Pills wypełnia się zaledwie w około połowie (w tym całkiem spore grono przyjezdnych, włączając mnie)? Przecież nie przez to, że koncert odbył się w tygodniu, bo o 21:20 było po wszystkim i nawet jeśli ktoś wstawał o haniebnie wczesnej porze do pracy dnia następnego, można było spokojnie się wyspać. Cena za bilet też nie miała prawa odstraszyć. Może w tym kraju naprawdę nie opłaca się ściągać nikogo poza Metallicą, Maidenami, AC/DC i U2? Smutek... Ogrom smutku.

To ja może lepiej napiszę słów kilka o samym występie. Blues Pills promują swój najnowszy album Lady in Gold, o którym miałem okazję pisać zaledwie kilka tygodni temu. W Polsce ostatnio byli latem zeszłego roku (*jak słusznie zauważono w komentarzu byli też całkiem niedawno na festiwalu w Suwałkach. No cóż, na swoją obronę mam to, że dla człowieka z centrum Suwałki to jak koniec świata). Pierwszą zauważalną zmianą jest poszerzenie składu grupy. Blues Pills rozrośli się do kwintetu, może nie oficjalnie, ale na razie w wersji koncertowej. Formację wspomaga klawiszowiec i gitarzysta rytmiczny w jednym Rickard Nygren, który gra też gościnnie na organach na nowym krążku „piguł”. Sam charakter koncertu pozostał bez zmian. Zespół opiera swój set w większości na dynamicznych kawałkach typu High Class Woman czy Ain’t No Change, wrzucając z rzadka coś spokojniejszego, jak Little Sun (powala za każdym razem!). Co ciekawe, pierwszą część występu wypełniły w całości kompozycje z debiutanckiego albumu grupy, dopiero w połowie koncertu, po odegraniu sześciu numerów z debiutu (wliczając zaśpiewane po szwedzku Bliss, które co prawda pochodzi z wcześniejszej EP-ki, ale w wersji anglojęzycznej na płycie Blues Pills także się pojawiło), zespół zaprezentował materiał z Lady in Gold – z utworem tytułowym oraz drugim nagraniem promującym krążek, Little Boy Preacher, na czele. Usłyszeliśmy też trzy dobre covery. Pierwszy – Gypsy – nagrany na debiucie, drugi – Elements and Things – pochodzący z drugiej płyty, trzeci zaś to Somebody to Love grupy Jefferson Airplane. Czyżby zapowiedź kontynuacji coverowej serii na płycie numer trzy? Na koniec oczywiście kapitalny Devil Man, który już stał się takim małym klasykiem w dorobku grupy i nawet za 20 lat (oby tyle grali) będzie to punkt kulminacyjny każdego występu Blues Pills. Wizualnie też niewiele się zmieniło. Kolorowe, psychodeliczne tło oraz sceniczna werwa Elin Larsson natychmiast rzucają się w oczy. Przeciwwagą dla niej jest niezwykle spokojny, skupiony, zamyślony, czasami tylko zdobywający się na nieśmiały uśmiech gitarzysta Dorian Sorriaux. Reszta grupy (z głównym kompozytorem, basistą Zachiem Andersonem na czele) pozostaje nieco w cieniu tej dwójki. Wizerunkowo to Elin jest liderem zespołu i taką konwencję formacja przybrała już chyba na stałe.
Przed Blues Pills zagrał RusT. To mój drugi kontakt z tym zespołem w ciągu kilku tygodni, bo miałem też okazję obserwować ich w roli supportu przed The Answer. Wrażenia ponownie pozytywne na tyle, że postanowiłem zaopatrzyć się w wydaną w 2014 roku płytę White Fog (a także w EP-kę gitarzysty grupy wydaną pod szyldem Pidgyn). Mam nadzieję, że będą mieli okazję pokazać się także przed liczniejsza widownią, grając przed bardziej znanymi zespołami, bo warto, żeby ludzie w tym kraju wiedzieli o istnieniu takich zespołów. Dla „świetlika” 5 lat kolonii karnej o zaostrzonym rygorze za miks czerwonego i zielonego światła. Panowie, dajcie żyć (i focić).

PS: To jednak trochę wstyd, żeby w najbardziej znanej koncertowni w tak dużym mieście jak Katowice w całym klubie waliło szczynami... Litości. Malutka butelka wody kosztuje 5 złotych, więc można by od czasu do czasu przeznaczyć trochę kasy na środki czyszczące i smrodozabijacze.


Podziękowania dla Knock Out Productions za możliwość fotografowania.


środa, 17 sierpnia 2016

Zodiac - Grain of Soul [2016]



Grupa Zodiac to według mnie absolutna czołówka niemieckiej sceny rockowej, nawet jeśli formacja ta nie może pochwalić się popularnością porównywalną z wieloma innymi zespołami zza naszej zachodniej granicy. No cóż, nie po raz pierwszy okazuje się, że najlepsi są poza mainstreamem. Zodiac to gwarant bardzo solidnego poziomu. Być może ich kolejne albumy nie łamią żadnych barier, nie wprowadzają do historii rocka nic nowego i nie będą za kilkadziesiąt lat wymieniane wśród najznakomitszych dokonań rockowych XXI wieku, ale tak po prostu świetnie się ich słucha, bo kwartet z Münster niezwykle udanie łączy ciężar z bardzo przystępnym graniem cechującym się świetnymi melodiami, często chwytliwymi refrenami i kapitalnie brzmiącymi gitarami. Tylko tyle i aż tyle. Czasami to wystarczy, by odsłuch płyty sprawił sporą przyjemność. Sprawia za każdym razem, gdy sięgam po poprzednie krążki Niemców – A Hiding Place i Sonic Child. Z płytą Grain of Soul w zasadzie jest podobnie, choć nie jest to miłość bezwarunkowa.

wtorek, 16 sierpnia 2016

Jeff Beck - Loud Hailer [2016]



Kolejna legenda gitary wydala w tym roku swoją nową płytę solową. Jeff Beck u nas chyba nigdy nie miał takiego statusu jak Clapton, Hendrix, Page czy Gilmour, ale w rodzimej Wielkiej Brytanii jest z pewnością stawiany na jednej półce z tymi panami i trudno się Brytyjczykom dziwić. Pod koniec lat 60. każdy gitarzysta w Londynie chciał grać jak Beck, choć niewielu było w stanie. To się pewnie nie zmieniło, mimo że facet ma 72 lata. Tempo pracy może już nie zawrotne, wszak Loud Hailer to jego pierwsza studyjna płyta od 6 lat, ale mądrzy ludzie mawiają, że ważniejsza jakość od ilości. Nie wiem czy to kwestia geniuszu, czy może tego, że sił dodają mu młode panie, które zaprasza do wspólnych nagrań – efekt w każdym razie jest godny uwagi i tym razem. Loud Hailer skłania do bujania, kiwania, tupania, kołysania i kocich ruchów, o które sami byście się nigdy nie podejrzewali.

poniedziałek, 15 sierpnia 2016

Soul Asylum - Change of Fortune [2016]



Pamiętacie jeszcze Soul Asylum? Jeśli macie około 30 lat (może trochę więcej) i mieliście szczęście oglądać MTV na początku lat 90., nie możecie ich nie kojarzyć, choćby dzięki wielkiemu przebojowi Runaway Train. Ten numer znał każdy. Kapitalną płytę Grave Dancers Union, z której pochodził, znało już znacznie mniej osób. No cóż, typowy przykład grupy jednego przeboju, choć w przypadku tego albumu zdecydowanie zasługiwali na nieco więcej niż wałkowanie w kółko jednego numeru. Pewnie niewiele osób wiedziało, że była to już szósta płyta amerykańskiej grupy. Jeszcze mniej wie, że zespół – mimo okresów mniejszej aktywności – nigdy się nie rozpadł i wciąż co jakiś czas wydaje nowe albumy. Choć trudno tu mówić o tej samej grupie, co w czasach Runaway Train, bo z tamtego składu w formacji tej od dawna gra już tylko lider, kompozytor, wokalista, gitarzysta, a czasem także basista i klawiszowiec w jednej osobie – Dave Pirner. Reszta składu, zwłaszcza w ostatnich latach, zmienia się częściej niż rozkład jazdy PKP, już nawet od czasu wydania omawianego tu albumu doszło do kolejnych zmian. Nie ma to większego znaczenia. Jest lider – jest zespół. Jest też rzeczona płyta, która ukazała się kilka miesięcy temu – Change of Fortune. To jedenasty krążek w karierze grupy. Co przynosi muzycznie? W zasadzie to, czego można by oczekiwać. Niespełna 40 minut całkiem niezłego, choć niezbyt wyszukanego rockowego grania, które momentami całkiem skutecznie zostaje w głowie.

czwartek, 11 sierpnia 2016

Slow Season - Westing [2016]



Kalifornijska formacja Slow Season zwróciła moją uwagę dwa lata temu przy okazji premiery drugiej płyty zatytułowanej Mountains. Niby nic niezwykłego – gitarowy hard rock podszyty bluesem i polany dodatkowo psychodelią, mocno czerpiący z najlepszych wzorców w gatunku. Ale z jakiegoś powodu ich muzyka przypadła mi do gustu, choć trudno było posądzać grupę o nowatorstwo. Na pewno spodobało mi się na tyle, że zapamiętałem nazwę (oraz miłe dla oka okładki ich płyt). Teraz wracają z albumem numer trzy – Westing – wydanym przez coraz popularniejszą wytwórnię RidingEasy Records, która specjalizuje się właśnie w wypuszczaniu płyt zespołów nawiązujących brzmieniem do złotej ery muzyki rockowej. Obecność w katalogu tego wydawcy w zasadzie gwarantuje przynajmniej solidny poziom materiału muzycznego, na Westing czekałem więc może bez wielkiej ekscytacji, ale na pewno ze spokojem o to, że będzie to album godny uwagi. I w zasadzie zawartość płyty idealnie oddaje moje odczucia przed jej premierą. Niby nie usłyszałem tu nic nowego, ale jest dobrze.

wtorek, 9 sierpnia 2016

Blues Pills - Lady in Gold [2016]



Blues Pills to jedna z największych sensacji sceny rockowej obecnej dekady. Z retro-rockowej ciekawostki dla nostalgicznych fanów dawnego brzmienia wyrośli na jeden z lepszych młodych zespołów na europejskiej scenie rockandrollowej. Nic dziwnego, że na drugi album formacji – zatytułowany Lady in Gold – czekano od dawna. Nie jest łatwo przy tak niewielkim wciąż doświadczeniu powtórzyć sukces świetnie przyjętego debiutu i jednocześnie nie wpaść w pułapkę zjadania własnego ogona. Muzycy tej szwedzko-francusko-amerykańskiej grupy musieli być chyba świadomi tego, jak łatwo w te pułapkę wpaść, bo na drugiej płycie postanowili zaskoczyć fanów i nagrać album, który brzmi zupełnie inaczej niż płyta debiutancka. Tylko czy fani byli na taki krok gotowi i czy będą w stanie to zaakceptować?

poniedziałek, 8 sierpnia 2016

The Answer [support: RusT] - Warszawa [Proxima], 7 VIII 2016 [galeria zdjęć]

To był jeden z tych koncertów, na które człowiek idzie, doskonale wiedząc, czego się spodziewać, nie doświadcza w zasadzie żadnych niespodzianek w trakcie wieczoru, a i tak jest w pełni zadowolony z tego, czego był świadkiem. Północnoirlandzka grupa The Answer od dekady raczy fanów soczystym rock 'n' rollem solidnie podlanym wszelkiego rodzaju napojami wyskokowymi, w ich twórczości nie ma raczej miejsca na większe zaskoczenia czy nagłe zwroty akcji. Jest mocno, dynamicznie, z jajem. A przede wszystkim zawsze świetnie zagrane i zaśpiewane. Tak też prezentuje się The Answer w wersji koncertowej. Ze sceny biła olbrzymia energia, fani (niestety niespecjalnie liczni) bawili się kapitalnie, zespół był zadowolony z przyjęcia. Innymi słowy wszystko od początku do końca było jak należy. Grupa skupia się podczas tej trasy na materiale z wydanego 10 lat temu debiutu, płyty Rise, która z okazji wspomnianej okrągłej rocznicy oryginalnego wydania została wznowiona w wersji mocno rozszerzonej. Nie dziwiło zatem nikogo, że The Answer wykonali swój pierwszy album w całości, traktując pozostałe cztery (a właściwie pięć, bo muzycy grywają na tej trasie także kawałki z płyty Solas, która ukaże się w październiku) albumy trochę po macoszemu. Przy kolejnej wizycie będziemy pewnie mogli liczyć na bardziej wyważony set, choć pewnie i tak dominacja utworów z Rise nikomu specjalnie nie przeszkadzała. Warszawski koncert udowodnił, że zespół ma w Polsce swoich oddanych fanów, szkoda, że nie tylu, na ilu na pewno zasługuje. Wydaje się, że pierwszy występ u nas w roli gwiazdy wieczoru przyszedł o wiele za późno, bo należało kuć żelazo, póki gorące, a gorące było niewątpliwie po znakomicie przyjętym występie w ramach Hard Rock Heroes Festival w Spodku w 2011 roku.

Gwiazdę wieczoru supportowały dwie polskie formacje. Udało mi się dotrzeć na występ jednej z nich, poznańskiej grupy RusT, która zaprezentowała się z dobrej strony, grając ciężko, ale jednocześnie z głową i bardzo potrzebnym w muzyce rockowej luzem.

Podziękowania dla Metal Mind Polska za możliwość fotografowania.