Po kilkunastu sekundach odsłuchu
tej płyty pomyślałem sobie: „To brzmi jak Velvet Revolver”. Tyleż głupie, co w
pewnym sensie uzasadnione skojarzenie. Głupie z jednego powodu – żaden z
twórców tego albumu nie ma nic wspólnego z Velvet Revolver. Ale chwila, to
przecież Stone Temple Pilots, a ich nowym wokalistą jest głosowy klon Scotta
Weilanda – gościa, który obie te formacje łączył. Niełatwe zadanie stoi przed
Jeffem Guttem. Jeśli on (i poziom jego sławy i uznania w środowisku) jest
stopą, a sława poprzedników butami, to drobną, bardzo przeciętną jeśli chodzi o
wielkość stopę musi wsadzić w buty, które mogliby nosić najwyżsi gracze NBA – i
jakimś cudem nie wybić sobie zębów przy próbie chodzenia. Wchodzi do zespołu, w
którym śpiewała nie jedna, ale dwie spore gwiazdy muzyki rockowej ostatnich 30
lat. Oczywiście STP utożsamiamy przede wszystkim ze zmarłym w grudniu 2015 roku
Scottem Weilandem, ale nie zapominajmy także, że po drugim wywaleniu Weilanda z
zespołu, przez kilka lat współpracował z grupą zmarły tragicznie w lipcu
zeszłego roku Chester Bennington. Zastąpić jednego czy dwóch bardzo cenionych
wokalistów to jedna sprawa – zastąpić wokalistów, którzy skończyli tak
tragicznie i na zawsze stali się kolejnymi, którzy nie poradzili sobie ze sławą
i na własne życzenie odeszli stanowczo zbyt młodo, to zadanie jeszcze
trudniejsze, bo takie postaci zajmują w sercach fanów szczególne miejsce. Los
takich grup jak Blind Melon czy INXS udowodnił, że nawet jeśli reszta składu
trzyma się blisko, zadanie zastąpienia zmarłego tragicznie lidera może być misją
z gatunku tych niemożliwych do wykonania. Tu tym trudniejszą, że z tych trzech
formacji STP cieszyło się – śmiem twierdzić – zdecydowanie największą estymą.
Zadanie staje się jeszcze trudniejsze (jeśli to w ogóle możliwe), gdy okazuje
się, że nowy wokalista jest klonem tego najbardziej znanego.
