Onségen Ensemble - A Tale [2026]

Niełatwo w obecnych czasach wyłowić na rynku wydawnictw muzycznych prawdziwą perełkę. Z jednej strony komercyjne media zupełnie tego nie ułatwiają, rzucając w nas zazwyczaj chłamem, z drugiej zaś strony internet ułatwił nam dostęp do wszystkiego, przez co bez trudu możemy słuchać kilkuset nowych płyt rocznie, a i tak zaledwie nadgryziemy temat w interesującym nas gatunku. Słuchamy masy nowych rzeczy, często bardzo dobrych, ale i tak nie ma szans, by nie przegapić czegoś naprawdę znakomitego. Bywa nawet i tak, że trafi się na taki wyjątkowy zespół, ale brak czasu, by naprawdę skupić się na jego muzyce, i to wszystko gdzieś umyka. Tym bardziej cenię sobie to, że kiedyś jednak moje oko i ucho zatrzymało się na dłużej na płycie fińskiego muzycznego kolektywu Onségen Ensemble, bo po latach mogę z pełnym przekonaniem stwierdzić, że to jeden z moich ulubionych zespołów XXI wieku. Nowa płyta jest tego znakomitym potwierdzeniem.

The Claypool Lennon Delirium - The Great Parrot-Ox and the Golden Egg of Empathy [2026]

Aż siedem lat Les Claypool i Sean Lennon kazali czekać swoim fanom na swój nowy, trzeci album studyjny. Czekanie było tym większą udręką, że płyta druga, South of Reality, jest absolutnie kapitalna i wygrała w moim rankingu ulubionych płyt 2019 roku. Oczywiście jest całe mnóstwo zespołów, które umilały mi muzycznie życie w międzyczasie, więc na niedobór świetnej muzyki narzekać nie mogłem, ale The Claypool Lennon Delirium to jeden z tych wyjątkowych zespołów ostatnich lat, a w dodatku nowy album był pierwszym, na który tak naprawdę czekałem, bo choć płytę South of Reality poznałem w zasadzie w momencie, kiedy się ukazała, poprzednich dokonań formacji (płyty i EP-ki) wcześniej nie znałem i dopiero po tym, jak okazało się, że album numer dwa to mistrzostwo świata i okolic, nadrabiałem zaległości. Tym razem oczekiwania z mojej strony musiały być siłą rzeczy naprawdę spore, ale już wydane przed całością single uspokoiły mnie, że żadnej wpadki nie będzie.

Gjenferd - Black Smoke Rising [2026]

Choć formacja Gjenferd zadebiutowała niespełna dwa lata temu, nie mamy tu do czynienia z początkującymi muzykami. Panowie – jak to często w Skandynawii bywa – pojawiali się już w przeszłości (a nawet i obecnie) w składach różnych formacji, a najbardziej znaną fanom klimatów retro jest pewnie Kryptograf. Debiut Norwegów pod szyldem Gjenferd trochę mi umknął, gdy płyta się ukazała. Poznałem ją dopiero z rok po premierze, więc i nie było szans, by trafiła na bloga, ale wiedziałem już, że należy mieć na nich oko i ucho, więc premiera albumu drugiego nie jest już dla mnie zaskoczeniem. Black Smoke Rising to niemal 42 minuty kapitalnego grania w klimatach retro podzielonego na dziesięć numerów (a właściwie to osiem + dwa przerywniki).

Jay Buchanan - Weapons of Beauty [2026]

Gdy w okolicach 2009 roku Jay Buchanan łączył siły z muzykami grupy The Black Summer Crush, tworząc zespół Rival Sons, miał plan jednoczesnego kontynuowania kariery solowej, w której – w przeciwieństwie do zespołu – skłaniał się raczej ku muzyce spokojniejszej, w klimatach, na które za oceanem wymyślono określenie Americana. Kolejne lata zweryfikowały te plany, bo zespół odniósł tak wielki sukces, że na nagrania „na boku” zwyczajnie nie było najczęściej czasu. Ten znalazł się teraz, mniej więcej 20 lat po ostatnich własnych dokonaniach Jaya. Płyta Weapons of Beauty przypomina o jego muzycznych korzeniach.

Bizon's Best of 2025 - płytowe podsumowanie roku

Blog w zasadzie w minionym roku budził się z rzadka, ale jakieś podsumowanie wypadałoby wrzucić. Wyszło naprawdę sporo płyt fajnych, takich, do których wracałem przynajmniej po kilka razy, natomiast brakowało mi albumów, które zmiotłyby mnie całkowicie i zostawiły resztę stawki w tyle. Stąd wybór ulubionych wydawnictw był mocno utrudniony i ostatecznie chyba po raz drugi nie byłem w stanie wskazać na jeden krążek. Poniżej czołowa dziesiątka w ustalonej w bólach kolejności oraz druga dziesiątka już alfabetycznie. I jeszcze trochę innych interesujących tytułów na koniec, choć do tej listy coś ciągle jeszcze dodaję, przecież odsłuch płyt z 2025 roku tak szybko się nie skończy.

The Vintage Caravan - Portals [2025]

Portals – tym tytułem islandzka formacja The Vintage Caravan poniekąd uhonorowała miasto Porto, w którym powstawał najnowszy album tria. To już szósty krążek w dorobku zespołu. Zaczynali jako nastoletni chłopcy w kraju, którego wówczas zupełnie nie kojarzyliśmy jeszcze z prężnie działającą sceną muzyczną, co oczywiście nie było winą samej sceny, a raczej naszego błędnego postrzegania Islandii jako końca świata, gdzie muzyka nie powstaje, a jeśli już powstaje, to brzmi zawsze jak dokonania Björk. Ostatnie kilkanaście lat pokazało, że i scena rockowa czy metalowa ma się tam znakomicie. My dojrzeliśmy jako słuchacze, panowie z The Vintage Caravan dojrzeli jako ludzie i muzycy. Nic dziwnego, że Portals to prawdopodobnie właśnie najdojrzalszy album w już przecież dość długiej historii formacji.

Grusom - III [2025]

Pamiętam doskonale, jak w 2015 roku wytwórnia Kozmik Artifactz wysłała mi mp3 niewydanej jeszcze płyty grupy, której nazwa kompletnie nic mi nie mówiła, bo i mówić nie mogła – to był debiutancki krążek zespołu. Wiedziałem już wtedy, że rockowa scena skandynawska to w zasadzie studnia bez dna i z każdym miesiącem coraz bardziej się o tym przekonywałem, choć wciąż znacznie lepiej orientowałem się w muzyce ze Szwecji czy Norwegii niż z Danii. Okładka albumu też z miejsca zaintrygowała. Okazało się, że muzyka jest równie tajemnicza, mroczna i intrygująca. Tak zaczęła się moja miłość do twórczości formacji Grusom. Wydany trzy lata później drugi album potwierdził tylko, że to zespół idealnie trafiający w mój obecny gust muzyczny. A potem… nadeszła smutna wiadomość, że grupa kończy działalność. Na szczęście długo w tym postanowieniu nie wytrwali i już jakiś czas temu dowiedzieliśmy się, że wracają. Najpierw koncertowo, potem dwuutworowym singlem w nieco innym klimacie (pamiętam, że bardziej skojarzył mi się z twórczością Ghost niż z wcześniejszymi płytami Grusom), a teraz dostaliśmy wreszcie nowy, trzeci album Duńczyków.

The Boy That Got Away - Peacetime [2025]

Dania postanowiła chyba w tym roku zadziwić i zawstydził cały muzyczny świat… no dobrze, przynajmniej moje muzyczne uniwersum, bo oczywiście mówimy jednak o scenie podziemnej, ale nie da się ukryć, że wśród wykonawców odpowiedzialnych za moje ulubione płyty wydane w 2025 roku najwięcej jest właśnie artystów duńskich. Obok znakomitych, opisywanych tu już albumów Causa Sui i Monkey Okay (oraz ukazującej się właśnie, wierzę, że także wyśmienitej płyty Grusom), mamy też równie kapitalny album zespołu The Boy That Got Away. Wcześniej z muzyką tego tria się nie zetknąłem, a to już ich czwarty album, a sam zespół istnieje od kilkunastu lat. No jakoś mi umykali do tej pory, ale to już przeszłość. Wydany w lutym krążek Peacetime to wystarczający powód, by już absolutnie o nich w przyszłości nie zapominać.

Nebula Sun - Breathe Into Form [2025]

Choć angielski kwintet Nebula Sun powstał już w 2014 roku, dopiero rok bieżący przyniósł debiutancki album grupy. Do tej pory formacja miała na koncie jedynie wydaną kilka lat temu EP-kę. Powód? Jak panowie sami mówią w wywiadach, wszystko, co mogli, chcieli robić sami. Także ze względów finansowych. To oczywiście wymagało wielkiej cierpliwości, a zaczęło się od stworzenia własnego studia nagraniowego w wiejskiej stodole w hrabstwie Norfolk. Także kompozycje były dopracowywane przez lata i często wywodziły się z jamów lub pojedynczych motywów przyniesionych do studia przez jednego z muzyków. Słychać jednak, że takie podejście przyniosło efekty. Debiutancki album zespołu, Breathe Into Form, brzmi jak rzecz z jednej strony mająca źródła w improwizacjach, ale jednocześnie przemyślana, świeża, ale zagrana przez muzyków, którzy wiedzą, co robią. Różne inspiracje, często sięgające daleko poza klimaty rockowe, sprawiają, że muzyka tego zespołu jest zaskakująca i różnorodna.

Ino-Rock Festival - 23 VIII 2025 [galeria zdjęć]

Nie była to najłatwiejsza edycja Ino-Rock Festival. Nagła zmiana miejsca tuż przed wydarzeniem, wynikająca z dziwnych rzeczy dziejących się w Inowrocławiu, do tego chyba po raz pierwszy w już niemal 20-letniej historii tej imprezy trafiła się naprawdę kiepska pogoda z chłodem, wiatrem i deszczem. Dość powiedzieć, że gdy ostatni zespół schodził ze sceny, mieliśmy około 8 stopni. Na backstage'u zamiast zimnego piwa i wody z lodówki tym razem największym wzięciem cieszyły się kawa, herbata i zupa. Gęste, ciężkie brzmienia, które dominowały w tegorocznym line-upie, były jednak dobrą przeciwwagą dla aury, bo pomogły się rozgrzać. Świetnie zaprezentowała się otwierająca festiwal Toń, trzy ciekawe i mocne koncerty dali wykonawcy zagraniczni - Pure Reason Revolution, Alex Henry Foster & The Long Shadows i powracający na ten festiwal po sześciu latach Crippled Black Phoenix. Dla wielu najważniejszym momentem był natomiast zamykający całość występ formacji Quidam. Szczególny z wielu powodów - bo to zespół miejscowy, który organizował pierwszą edycję imprezy i ją otwierał (oby nie okazało się to jakąś pętlą), bo przez ponad dekadę grupa nie istniała i był to jej zaledwie drugi koncert po powrocie, a być może przede wszystkim ze względu na to, że na bisy do obecnego składu dołączyły Emilia Nazaruk (Derkowska), Ewa Albering (Smarzyńska), a także Rafał Jermakow - muzycy znani z pierwszych płyt grupy. Na wykonane w takim kombinowanym nowo-starym składzie (bez wokalisty Bartosza Kossowicza, który zszedł ze sceny i obserwował to z "pierwszego rzędu" czyli z fosy dla fotografów) Sanktuarium, otwierające debiut płytowy Quidam, czekało w Inowrocławiu wiele osób.